Home Over VerkiezingenVS.comMeedoen?Huisregels

Wie doet wat in Amerikaanse buitenlandse betrekkingen?

Peter van de Kasteelen op 12 juni 2012 - Reageren

Misschien is het, met de verkiezingen nog maanden in de toekomst, nu wel eens tijd om eens te kijken naar wie precies wat doet in de Amerikaanse buitenlandse betrekkingen. Dit is namelijk niet zo voor de hand liggend als men misschien wel denkt. Met het oog op de verkiezingen is het belangrijk om te weten hoeveel invloed de president nou eigenlijk heeft op het buitenlands beleid en de uitvoering daarvan, aangezien hij degene is die aansprakelijk wordt gesteld. Het antwoord is echter dat de Amerikaanse buitenlandse betrekkingen een moeras van instanties, personen en commissies is, waar het maar zeer moeilijk wijs uit te worden is.

 

Om te beginnen is er natuurlijk de president.De rol van de president betreffende het buitenlands beleid is door de jaren heen nogal veranderd. Presidenten in de 19de en vroege 20ste eeuw hadden namelijk veel minder macht dan de presidenten van vandaag de dag. De president onderhandelt en sluit verdragen af met andere landen. Dit is zijn unieke macht, die niemand anders in het land kan vervullen. Echter, voordat verdragen geratificeerd kunnen worden moet twee derde van het Congress akkoord gaan. Daarnaast is de president de hoogste commandant van de Amerikaanse strijdkrachten, maar kan alleen het Congress tot een oorlogsverklaring komen. Hij is ook de persoon die ambassadeurs aanwijst, een functie die in de VS, in tegenstelling tot in bijvoorbeeld Nederland waar een speciale opleiding vereist is, vaak gaat naar politieke vrienden en geldschieters. Tot slot is de president, als hoogste minister, de uiteindelijke baas van het ministerie van Buitenlandse Zaken, de Departement of State.

 

Dit Departement wordt geleidt door de Secretary of State, oftewel minister van Buitenlandse Zaken, op dit moment mevrouw Hilary Clinton. Het State Departement gaat over diplomatie en officiële internationale betrekkingen. De geproclameerde doelen van het State Departement zijn: 1) vrede en stabiliteit 2) openen van buitenlandse markten 3) helpen bij investeren en creëren van export 4) landen bijeenbrengen en globale dreigingen als terrorisme en drugshandel bestrijden. Het ministerie wordt over het algemeen gezien als de, na de president, belangrijkste schakel in de Amerikaanse buitenlandse politiek. Zo simpel ligt het echter al lang niet meer.

 

Zo heeft defensie op allerlei manier invloed verworven in de buitenlandse betrekkingen. Een Amerikaanse diplomaat die ik eens sprak klaagde erover dat toen de oorlog in Irak was gewonnen en een team werd samengesteld om aan de wederopbouw te beginnen, het Departement of State door het Departement of Defense, aan de kant werd geschoven. De militairen zaten klaarblijkelijk niet te wachten op de experts en pennenlikkers van buitenlandse zaken. Ook heeft de VS verschillende ‘regional commands;’ grote regio’s van de wereld waarbinnen Amerikaanse legereenheden onder één centraal commando worden bestuurd. De vier-sterren generaals die het commando voeren hebben steeds meer invloed en macht verworven en kunnen in hun regio’s veel druk uitoefen.

 

Daarnaast zijn er natuurlijk nog de zeer machtige geheime diensten van de Verenigde Staten, zoals de Central Intelligence Agency en de National Security Agence. Ook de verschillende legeronderdelen, Air Force, Army, Navy en Marines, hebben vaak hun eigen inlichtingendiensten. Deze diensten, en dan vooral de CIA, bewegen vaak onder aanzienlijke heimelijkheid en vrijheid. Daarnaast hebben Departement als Commerce en Justice (om er maar twee te noemen) ook hun eigen internationale reikwijdte en kunnen veel invloed uitoefenen. Het Congress heeft, zoals eerder gezegd, de macht tot oorlogsverklaring en ratificatie van verdragen, en moet daarnaast ook het budget van het Departement of State goedkeuren. Echter, verschillende recente militaire organisaties zoals Libië, werden niet tot stemming gebracht, omdat het volgens de president geen ‘oorlog’ betrof. Dit korte stukje kan tevens slechts een tipje van de complexe sluier die de Amerikaanse buitenlandse politiek oplichten, maar de intentie is te laten zien dat de president, nu Obama, misschien later Romney, vaak afgerekend wordt op zaken waar zij vrij weinig invloed of zicht op hoeven te hebben.

 

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.