Home Over VerkiezingenVS.comMeedoen?Huisregels

Landenreeks: Rusland, een oude bekende

Peter van de Kasteelen op 16 april 2012 - Reageren

Decennia lang draaide het Amerikaanse buitenlandbeleid om één land. Dit land was de antithese, de aartsvijand en een Evil Empire. Dit land was de Sovjet-Unie, nu beter bekend als de Russische Federatie. Er is veel veranderd sinds Boris Jeltsin een tank beklom en de communistische hardliners voor altijd een halt toeriep. Al tijdens de Golfoorlog van begin 1991 speelde Gorbatsjov tweede viool naast George W. H. Bush en na toetreding van enkele voornamelijke Warschaupact landen tot de NAVO lijkt de Russische rol van boze grootmacht grotendeels uitgespeeld. Maar is dit ook zo en hoe moet een Amerikaanse president omgaan met de voormalige ‘andere wereldmacht’?

 

Zoals ik in een eerder artikel aangaf is het voor Obama van belang Rusland niet te veel tegen zich in het harnas te werken. Zoals we ook hebben kunnen zien was Obama’s knieval wat betreft het raketschild een reden voor Romney om de oude Koude Oorlog retoriek weer te doen herleven. Zonder al te veel succes overigens. Maar met Poetin voor nog eens minimaal zes jaar stevig in het zadel is het misschien helemaal niet zo vreemd voor de Amerikaanse presidentskandidaten om nog eens goed naar Rusland en Russische belangen te kijken en zichzelf enkele vragen te stellen.

 

Zoals: waarom intimideert en negeert Poetin de nieuwe Amerikaanse ambassadeur te Moskou? Deze man wordt overal waar hij gaat vervolgd en gefilmd, maar kan geen audiëntie krijgen bij de Russische overheid. Waarom noemt Poetin zijn land een “besieged fortress” dat onder constante bedreiging staat van het westen? De relatie met Rusland is belangrijk voor Amerika. Toen Putin begin maart dit jaar overduidelijk frauduleus de verkiezingen won zei Obama's perssecretaris: "The reset policy that the president pursued after he took office, with Russia, produced benefits for US national security interests, US commercial interests. We obviously look forward to continuing to cooperate and work with Russia where we agree on issues. And that's regardless of who the president is." Maar het feit dat Poetin specifiek de VS uitkiest voor zijn agressieve retoriek zegt genoeg over de nog lang niet stabiele relatie tussen de twee oud-opponenten.

 

Het verschuivende zwaartepunt van de wereld naar het oosten legt Rusland geen windeieren. Net zoals de Verenigde Staten deels een Pacifische natie zijn is Rusland deels een Aziatische. Poetin zoekt al veel langer een manier om zijn invloed te vergroten in het grondstoffen rijke Centraal-Azië en zoekt ook steeds meer toenadering tot China en de Korea’s. Ook in het Midden-Oosten laat de Russische alleenheerser zich niet in verdrukking brengen. Zijn constante ondersteuning in de VN-veiligheidsraad van het Al-Assad regime in Damascus spreekt hierbij boekdelen. Russische militair-industriële bedrijven doen al zeer lang goed zaken met Syrië en daarnaast houdt Poetin niet van Islamitische opstandelingen, waar hij zelf zijn portie ook van heeft aan de zuidgrenzen.

 

Bij de inval in Georgië in 2006, waarbij zowel de VN als de NAVO machteloos op de zijlijnen bleven staan, heeft het grootste land op aarde duidelijk aangegeven waar het staat en hoeveel internationale bemoeienis het duld. Conclusie: geen. Voor een Amerikaanse president is dit een probleem. In de huidige wereld is samenwerking met Rusland van enorm belang. Niet alleen beslaat het een gigantisch territorium met veel fossiele grondstoffen, maar aan deze grenzen liggen ook talloze strategische buurlanden. In de Russische invloedssfeer liggen zeer veel instabiele, grondstofrijke en Islamitische regio’s, waar de VS het zich niet kan veroorloven geïsoleerd van te raken. Het is maar te hopen dat Poetins retoriek bij woorden blijft. Het alternatief kan namelijk een scenario zijn waar beide landen geen baat bij hebben, zoals Obama goed lijkt te begrijpen. Nu Romney en Poetin nog.

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.