Home Over VerkiezingenVS.comMeedoen?Huisregels

Zit Amerika in een progressief tijdperk?

Coen Nij Bijvank op 14 november 2012 - Reageren

Obama is herkozen als president. De Senaat blijft in Democratische handen en in het Huis van Afgevaardigden hebben de Republikeinen veel van hun meerderheid verloren. In de staten Colorado en Washington stemde de bevolking in referenda voor het legaliseren van marihuana voor “recreatief” gebruik. In Maine, Maryland en wederom Washington stemde men voor het homohuwelijk, en in Wisconsin werd de eerste homoseksuele Senator verkozen. Het is dus een goed jaar voor progressieve Amerikanen. Maar is het ook het begin van een nieuw liberal tijdperk? 

 

Als de progressieven (liberals in Amerikaanse terminologie) inderdaad voor langere tijd de politieke dienst gaan uitmaken, zou dat het einde betekenen voor de decennialange conservatieve overheersing van de Amerikaanse politiek. Na de progressieve start van de twintigste eeuw en de Democratische overheersing van de federale overheid vanaf 1932 (toen Franklin Roosevelt als president werd gekozen) begon de Republikeinse partij vanaf de jaren ’70 de Amerikaanse politiek steeds meer te domineren.

 

1968: Begin van het einde van New Deal coalitie

De presidentsverkiezingen van 1968 waren cruciaal in de conservatieve opmars. Na jaren van voornamelijk Democratische presidenten en beleid gebaseerd op Roosevelt’s progressieve New Deal programma, werd in dit jaar de Republikeinse Richard Nixon als president verkozen. Hij en de rechtse, onafhankelijke segregationist George Wallace haalden samen 57 procent van de stemmen. Hiermee werd duidelijk dat de Amerikaanse bevolking in meerderheid conservatief was geworden.

 

Voor 1968 waren de twee grote partijen helemaal niet zo duidelijk links vs. rechts, maar vanaf dat jaar kreeg de Republikeinse partij een steeds duidelijkere  conservatieve ideologie. Voor de jaren ‘70 waren het juist zuidelijke Democraten die hervormingen van de segregatiewetgeving tegenhielden en de Republikeinen waren op dit gebied juist wat progressiever. Dat was steeds minder het geval. De partijen werden steeds homogener; de Republikeinen steeds conservatiever, de Democraten steeds duidelijker progressief.

 

1980: Conservatieven domineren politiek 

De verkiezing van Ronald Reagan in 1980 was de bevestiging van de Republikeinse partij als voorvechter van conservatieve waarden. Het was het eerste verkiezingsjaar waarin evangelicals (streng gelovige Protestanten) massaal naar de stembus gingen. En Reagan won bijna al hun stemmen. De Republikeinse partij had vanaf 1980 de steun van de meerderheid onder mannen, blanken, zuiderlingen en streng gelovigen. Het Big Government tijdperk was voorbij.

 

Reagan maakte het conservatisme populair onder de Amerikaanse bevolking door na economisch slechte jaren het vertrouwen in de (conservatieve) politiek terug te brengen. Met behulp van een Senaat dat sinds 26 jaar weer een Republikeinse meerderheid had, kon Reagan veel conservatieve wetgeving invoeren. Reagan verlaagde de belastingen, verminderde overheidsuitgaven en –regulering, verhoogde defensie-uitgaven om agressiever tegen de Sovjet-Unie te kunnen optreden en hij benadrukte het belang van gemeenschapszin, morele waarden en family values.

 

Na Reagan

De conservatieve periode duurde minstens drie decennia. In de tussentijd heeft de V.S. weliswaar een Democratische president gehad, Bill Clinton, maar hij stond sterk onder druk van een Republikeins Congres waardoor zijn beleid hooguit gematigd was te noemen. 

 

Mogelijk blijkt over een jaar of tien dat 2008 het definitieve einde was van het conservatieve tijdperk. Een Democratische, Afro-Amerikaanse Senator werd verkozen als president en het Congres kwam tevens in Democratische handen. In 2010 verloren de Democraten het Huis van Afgevaardigden weer, waardoor een effectieve samenwerking tussen de president en het Congres flink werd bemoeilijkt. Echter, ondanks de verdeeldheid in het Congres wist Obama enkele belangrijke sociale hervormingen door te voeren.  

 

Zit de V.S. in een progressieve periode?

De herkiezing van Obama en de uitbreiding van de Democratische macht in het Congres lijkt een nieuw, progressief tijdperk te bevestigen. Ondanks dat de partij van de zittende president meestal de midterm elections verliest, is de kans groot dat de Democraten hun aandeel bij de Congressionele verkiezingen van 2014 niet kleiner zien worden. Het blijft speculeren, maar het lijkt er op dat de demografische veranderingen voor een grotere Democratische achterban gaan zorgen. De Democraten zullen namelijk profiteren van de toename van Latino stemmers. Dat was dit jaar al duidelijk; het grootste deel van de blanke bevolking stemde op Romney terwijl minderheden op Obama stemden. De Republikeinen zullen hun reputatie onder deze groepen sterk moeten verbeteren, willen ze voorkomen dat in 2016 het presidentschap in Democratische handen blijft. Als Republikeinen hun conservatieve ideologie niet aanpassen, zou het best eens kunnen dat ze hun invloed grotendeels verliezen en de V.S. daadwerkelijk een progressief, Democratisch tijdperk in gaat.  

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.