Home Over VerkiezingenVS.comMeedoen?Huisregels

De lange adem van Mitt Romney

Michiel Klaassen op 30 augustus 2012 - Reageren (1)

Deze week ontving Mitt Romney de officiële nominatie van zijn partij als de presidentskandidaat van de republikeinen. VerkiezingenVS maakt de balans op van een man wiens politieke aspiraties al begonnen in zijn tienerjaren

 

De eerste politieke stappen zette Mitt Romney op zijn zestiende, in de gouverneurscampagne van zijn vader. George Romney zou zes jaar lang Michigan dienen als gouverneur. Tijdens die jaren stond hij zijn vader bij als stagiair en was hij aanwezig op de republikeinse conventie van 1964, toen zijn vader het opnam tegen de conservatieve ideeën van presidentskandidaat Barry Goldwater.

 

Verdere stappen in de politiek moesten wachten: Romney werd naar Frankrijk gestuurd door de mormoonse kerk. Frankrijk was erg onrustig in die jaren, en de sociale onrust van '68 heeft diepe indruk gemaakt op de 21-jarige Mitt. Bij terugkomst in Amerika ging hij studeren aan de mormoonse Brigham Young University, en op de rustige, conservatieve school gingen de roerige tijden compleet aan hem voorbij. De interesse in de politiek bleef: kort nadat zijn vader het gouverneurshuis van Michigan verliet stond hij zijn moeder Lenore bij haar campagne voor een senaatszetel in 1970, een strijd die ze met ruime cijfers verloor.

 

Daarna volgde een lange periode waarin Romney apolitiek was. Als student op Harvard hield hij zich afzijdig van de soms hevige politieke discussies, en ook tijdens zijn tijd bij Bain liet hij zich niet vaak uit over maatschappelijke onderwerpen. Wel is bekend dat Romney, destijds geregistreerd als onafhankelijke kiezer, in 1992 zijn stem uitbracht in de democratische primaries.

 

In 1993 besloot hij zelf weer actief te worden in de politiek, en stopte hij zijn werkzaamheden voor Bain en de mormoonse kerk. Dit keer werd Romney niet betrokken bij iemand anders zijn campagne, maar wilde hij zelf verkozen worden, als senator voor Massachusetts. Hij schreef zich in als Republikein en won de voorverkiezingen met overmacht. Maar toen begon de echte uitdaging: de strijd met Ted Kennedy, die opging voor een zesde termijn als senator.

 

Om de kiezers in Massachusetts, een liberaal bolwerk, te overtuigen, zette Romney zich neer als een gematigde kandidaat met campagnekreten die Barack Obama niet zouden misstaan: “Uiteindelijk draait deze campagne om change.” Opvallend was ook hoe hij zich herhaaldelijk distantieerde van Reagan en diens vicepresident Bush. De campagne ging soepel van start voor Romney: hij had een jonge, energieke uitstraling, had een goedgevulde campagnekas en kreeg de volle steun van vader George, die tijdens de campagne introk bij zijn zoon. In september had Romney een lichte voorsprong in de peilingen. De democraten raakte in paniek; president Clinton kwam opdraven om zijn steun uit te spreken voor partijmastodont Kennedy. De race was in de laatste weken voor de verkiezing uitgesproken fel. De strijd in Massachusetts was de op één-na-duurste

strijd van alle senaatsverkiezingen dat jaar.

 

Romney zag de voorsprong uit zijn vingers glippen in de televisiedebatten; Kennedy pakte hem finaal in en kiezers wezen hem in grote meerderheid aan als de winnaar. Het bleek een voorteken voor de uiteindelijke verkiezing, waarbij Romney met ruim 41 procent van de stemmen het onderspit dolf.

 

Romney keerde diep teleurgesteld terug naar Bain. Met de politiek leek hij voorlopig klaar: “Ik wil nooit meer kandidaat zijn,” sprak hij tegen zijn broer, “tenzij ik kan winnen.” De verdere  jaren ’90 waren niet zijn beste tijd: zijn ouders stierven, zijn vrouw werd ziek en hij verloor het plezier in zaken. De steenrijke Romney zocht een nieuwe uitdaging.

 

Die mogelijkheid diende zich aan in 1999. De organisatie van de winterspelen van 2002 kampte met verschillende problemen en wendde zich tot Romney. Op aandringen van zijn vrouw nam hij de leiding van de organisatie over.

 

En met succes: hij wist een negatief imago en budget volledig naar zijn hand te zetten en sloot de spelen af met een winst van $100 miljoen. Hij kreeg de persoonlijke complimenten van president Bush, die hem in één moeite door polste voor een nieuwe post: die van gouverneur van Massachusetts.

 

De huidige gouverneur werd namelijk achtervolgd door schandalen en stelde zich niet meer beschikbaar. Romney rook zijn kans schoon. Wederom presenteerde hij zich iemand die niet te veel affiniteit had met de Republikeinen: hij was meer een ‘gematigd’ man met ‘progressieve’ ideeën. Ook probeerde hij zijn imago als rijke zakenman af te schudden door een aantal dagen in de campagne te reserveren voor hard, blue collar werk voor de draaiende camera’s. Ook waren er enkele spotjes op tv te zien waarin Romney zonder shirt te zien was. Het mocht niet baten: half oktober keek hij tegen een riante achterstand aan.

 

En dus werd er van tactiek veranderd. Hij viel zijn tegenstander keihard aan op haar prestaties als bewaarder van de schatkist van Massachusetts, iets waarin ze volgens Romney had gefaald. Romney spekte de campagnekas met $6 miljoen, op een totaal van $10 miljoen. Dit alles maakte indruk, en Romney won de verkiezing nipt. Hij was gouverneur, net zoals zijn vader dat ruim veertig jaar daarvoor was geweest.

 

Dat smaakte naar meer. Hij gaf aan niet op te gaan voor een tweede termijn, en mikte in 2008 voor het hoogste ambt van het land. Wederom presenteerde hij zich als een outsider met ervaring als familieman, zakenman, politicus en vrijwilliger. Zijn lange gestalte en knappe verschijning deed het goed in de landelijke media, die hem dikwijls omschreven als ‘presidentieel’.

 

Romney deed het absoluut niet slecht, en won in zijn ‘thuisstaat’ Michigan met overtuigende cijfers. Alles kwam nu aan op Florida, waar de campagne zich ontpopte als een tweestrijd tussen hem en McCain. De uiteindelijke kandidaat McCain won met een voorsprong van 5 procent, en ook op Super Tuesday deed McCain het beter. Romney schortte zijn campagne kort daarna op, en gaf zijn steun aan McCain een week later.

 

Tijdens Obama’s eerste termijn bleef Romney echter de absolute favoriet om alsnog de presidentskandidaat van de republikeinen te worden in 2012. Zijn naam werd het vaakst genoemd door partijprominenten, en ook democraten voorspelden de nominatie van Romney. Vriend en vijand toonden zich dan ook allerminst verbaasd toen Romney aangaf zich kandidaat te stellen voor de verkiezingen van 2012.

 

Wat daarna gebeurd, is bekend. Na een slopende verkiezingsstrijd waarin het moddergooien niet geschuwd werd, trok Mitt Romney uiteindelijk aan het langste eind ten koste van Newt Gingrich maar toch vooral Rick Santorum, die het langste een serieuze bedreiging vormde voor Romney’s nominatie. Tijdens de geslaagde conventie hebben de republikeinen de rijen gesloten en Romney in de armen gesloten. De echte strijd met Barack Obama kan beginnen.

Reactie (1)

Dik van Laar op 1 september 2012 16:01:

Mooi overzicht!