Home Over VerkiezingenVS.comMeedoen?Huisregels

Amerika: waar geld regeert

Webmaster op 29 oktober 2012 - Reageren

Gisteren zag ik in de bioscoop de film The Campaign. Een zeer geestige film, maar de onderliggende boodschap was dat niet. Het vertelt het bekende verhaal over de Amerikaanse verkiezingen, geld maakt de man. In het land dat zich het lichtende voorbeeld van democratie noemt, wordt de politiek niet door de poppetjes, maar door het grote geld bepaald.

 

In Nederland worden er door de grootste politieke partijen amper vijf miljoen euro uitgegeven tijdens de campagne. In 2006 werd er tijdens de gemeenteraadsverkiezingen en de daarop volgende landelijke verkiezingen in totaal door alle partijen minder dan twintig miljoen euro uitgegeven. Peanuts in vergelijking met de Amerikaanse verkiezingen, waar alleen de twee presidentskandidaten al meer dan een miljard per persoon te besteden hebben.

 

Tijdens de Amerikaanse verkiezingen in 2012, inclusief de verkiezingen voor het Congres en één derde van de Senaat, zal er in totaal bijna zeven miljard dollar worden uitgegeven door de kandidaten en hun aanhang. Er is geen persoon in de wereld die gelooft dat dit geld geen invloed zal hebben op het beleid van de verkozen kandidaat. Het valt sterk te betwijfelen of de bedrijven die hier achter zitten deze miljarden spenderen uit de goedheid van hun hart en de behoefte om het democratische proces verder te faciliteren.

 

Al deze miljarden zijn voor een groot deel te danken aan de McCain-Feingold act uit 2002 en aan de Amerikaanse grondwet, of in ieder geval de interpretatie daarvan door het Amerikaanse Hooggerechtshof. Deze stelt in de uitspraak ‘Citizens United’ in 2010 dat geld uitgegeven aan de verkiezingen gelijk staat aan de vrijheid van meningsuiting en daarom niet gelimiteerd mag worden. Dit heeft geleid tot zogenaamde Super PACs: organisaties die zelf geld inzamelen om er televisieadvertenties mee te maken die een presidentskandidaat ondersteunen. Deze organisaties zijn officieel onafhankelijk van de kandidaten, maar verspreiden wel dezelfde boodschap. Campagneleider van Obama, David Axelrod, zegt niet voor niets dat deze advertenties “het nucleaire wapen” van de Amerikaanse politiek zijn. De Super PACs worden ondersteund door bedrijven, miljonairs en miljardairs die graag zien dat hun kandidaat verkozen wordt.

 

De gebroeders Koch zijn twee van deze miljardairs die maar al te graag een vinger in de politieke pap hebben. Hun Koch PAC spendeerde al meer dan een miljard aan reclamespotjes voor voornamelijk Republikeinse congresleden. Beide broers bezitten ongeveer 31 miljard dollar en deze willen ze graag houden. Het Romney/Ryan team is dan ook hun favoriet, aangezien deze de Bush tax cuts voor de rijkste Amerikanen willen behouden. 

 

Op deze manier worden de Amerikaanse verkiezingen steeds meer het spektakel van het grote geld. Kiezers in de swing states worden platgegooid met advertenties, terwijl ze individueel gezien geen enkele invloed meer kunnen uitoefenen op de verkiezingen. Hun persoonlijke bijdrage aan de campagne wordt overschaduwd door de miljoenen van bedrijven en miljardairs. Zelfs al liggen de gemiddelde donaties aan de Obama campagne onder de 250 dollar per persoon, het grote geld zit hem in de Super PACs. De zogenaamde grassroots campaign mag dan het beeld bepalen, maar naast de miljard die president Obama uitgeeft aan zijn campagne, wordt er nog eens twee miljard uitgegeven door de Super PACs om hem en de Democraten in het Huis van Afgevaardigden de verkiezingen te laten winnen.

 

In het land van de democratie lijken de verkiezingen steeds meer op een schijnvertoning. Wie er in 2013 ook in het Witte Huis woont, de werkelijke macht zal liggen bij de geldschieters. De Amerikaanse kiezers zijn allemaal gelijk, ze hebben één stem. Maar degenen met het grote geld zijn meer gelijk dan de rest. Gelukkig zijn er over vier jaar weer verkiezingen, dan kunnen we het spelletje allemaal weer opnieuw spelen. 

 

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.