Home Over VerkiezingenVS.comMeedoen?Huisregels

All the people: Afro-Amerikanen

Michiel Klaassen op 15 februari 2016 - Reageren

Amerika wordt steeds meer divers. En hoewel de meeste presidentskandidaten van Europese afkomst zijn, vechten zij steeds opzichtiger om de stem van andere demografieën. Vandaag de eerste in een reeks artikelen over de stem van de minderheden en hoe presidentskandidaten die hopen te verdienen: de Afro-Amerikanen.

 

De strijd voor gelijkheid domineert de geschiedenis van de Afro-Amerikanen. Na de afschaffing van slavernij in 1865 duurde het nog een eeuw voordat president Johnson uitsluiting van zwarten in scholen, de openbare ruimte en het politieke proces verbood. Hoewel hun economische en sociale positie is verbeterd, zijn Afro-Amerikanen in alle statistieken gemiddeld slechter af dan andere bevolkingsgroepen. Nog altijd is hun gemiddeld inkomen en opleidingsniveau lager en hun levensduur korter dan dat van de gemiddelde Amerikaan.

 

Goed vertegenwoordigd

Dat betekent niet dat het alleen maar kommer en kwel is voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap. Op politiek niveau is zij namelijk beter vertegenwoordigd dan alle andere etnische minderheden. Geen enkele andere minderheid heeft zoveel leden in het Congres. Deze sterke mate van organisatie komt voort uit de burgerrechtenbeweging van de jaren '50 en '60, waar Martin Luther King een belangrijk voorman van was. De zogeheten Black Caucus – het verband van zwarte parlementsleden – bestaat uit 48 mensen en is daarmee een factor van belang geworden.

 

Activistische overheid

Sinds King geloven veel Amerikanen in een overheid die actief misstanden in de samenleving probeert op te lossen. Een voorbeeld is de drugsoverlast, waarmee veel grote steden al decennia kampen - ook de arme, zwarte wijken en binnensteden. Op politiek vlak is het antwoord daarop vaak repressief geweest: denk maar aan Richard Nixon, de law and order-Republikein die de war on drugs ontkentende in 1971. Nu er ook in blanke staten als New Hampshire een ware heroïne-epidemie is losgebarsten, slaat de GOP een veel zachtere toon aan - iets dat zwarten tandenknarsend aanhoren. Het is een voorbeeld dat illustreert waarom Afro-Amerikanen zich zelden thuisvoelen ter rechterzijde van het politieke midden. De gemeenschap is trouw aan de Democratische Partij. 

 

Democratisch

Deze voorkeur  gaat terug tot het beleid van president Roosevelt. Zwarten vormden een belangrijk deel van diens New Deal coalition, die de Democraten in de negen presidentsverkiezingen tussen 1932 en 1964 zeven keer de overwinning schonk. Een moderne variant van deze coalitie was ook grotendeels verantwoordelijk voor de tweevoudige verkiezing van Barack Obama, de eerste Afro-Amerikaan die het Witte Huis veroverde. In 2008 koos 96 procent van de zwarte gemeenschap voor de Democraten.

 

Clinton

De verwachting is dat Afro-Amerikanen dit jaar massaal Hillary Clinton zullen steunen. In de grotere steden van Iowa ging de zwarte stem grotendeels naar Clinton en de blanke stem naar Sanders - hoewel Sanders' economische voorstellen gunstiger zouden zijn voor de armere zwarte bevolking dan de plannen van de gematigde Clinton. Sanders heeft na Iowa en New Hampshire momentum maar Clinton rekent op Super Tuesday op te staan als dé kandidaat voor de Democraten. Dat zal dan mede dankzij de  stem van de Afro-Amerikanen zijn: veel Zuidelijke staten stemmen die dag en dat is de regio waar meer dan de helft van de Afro-Amerikanen nog altijd woont. Dit obstakel wordt door Clinton-supporters de 'firewall' genoemd: de muur waarop de opmars van Sanders zich stuk zal lopen. Een zeer waarschijnlijk scenario. Het Sanders-kamp heeft nog enkele weken om de zwarte stem te paaien en zal alles op alles zetten om deze groep naar zich toe te trekken. Zo is deze vaak genegeerde gemeenschap in de aanloop naar Super Tuesday even het middelpunt van de politieke belangstelling.

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.