Met alle Republikeinse presidentskandidaten is iets mis. Koploper Mitt Romney lijkt alleen te winnen nadat hij in een dure media-oorlog zijn tegenstanders als nóg onaanvaardbaarder heeft afgeschilderd. Kiezers geven aan ontevreden te zijn over al hun opties en steeds meer partijprominenten spreken openlijk hun zorgen uit. Het gevolg is steeds meer speculatie over het intreden van een verlosser. Vorige week opperde een prominente maar wel anonieme senator zelfs die mogelijkheid. Het droomscenario is simpel: een nieuwe kandidaat met veel politieke ervaring betreedt de race en direct daarna scharen alle Republikeinen zich enthousiast achter hem. Maar zoals de PvdA hier deze week in Nederland andermaal ervoer, verlossers maken zelden hun belofte waar. Zodra verlossers zich mengen in de strijd dalen ze – onvermijdelijk en niet onaanzienlijk – in populariteit.
In het moderne systeem van voorverkiezingen is het nog nooit gebeurd dat een kandidaat die niet meedeed aan de voorverkiezingen wel de nominatie in de wacht sleepte. Wanneer in de politiek de gebruikelijke gang van zaken niet wordt gevolgd is dat meestal vanwege dezelfde reden: afwijken is electoraal gunstig. Maar hoewel het misschien lijkt alsof een ervaren en populaire politicus zoals Mitch Daniels, Chris Christie of zelfs Sarah Palin een droomkandidaat is, zodra hij meedoet aan verkiezingen zal dat beeld veranderen. Dat heeft een aantal redenen.
