Er zijn al verschillende OTP websites opgericht en de Republikeinse presidentskandidaten kunnen het niet vaak genoeg benadrukken: Obama moet een “one-term president” worden. Maar hoe groot is eigenlijk de kans dat hun droom werkelijkheid wordt? Hieronder een aantal statistieken.
Approval rate:
De afgelopen maanden werd vaak geroepen dat geen enkele president ooit herkozen is met een “approval rate” (percentage van Amerikanen die vinden dat de president zijn baan goed uitvoert) van minder dan 49%. Vanaf de zomer tot en met januari is het percentage van Obama niet boven de 45% gestegen, maar na een stijging kan Obama momenteel rekenen op goedkeuring van bijna 49% van de Amerikanen, al is het publiek over de wijze waarop hij de economie en de schuld aanpakt nog aanzienlijk minder tevreden, met “approval rates” van respectievelijk 38% en 32%.
Werkeloosheid:
Een andere statistiek die Republikeinen graag gebruiken is dat sinds Franklin D. Roosevelt geen enkele president meer herkozen is met een werkeloosheidpercentage boven de 7,2%. De vraag is echter of dit ook voor Obama zal gelden. Waarschijnlijk is het belangrijker dat de werkloosheid blijft dalen. In 1984 had Ronald Reagan ook te kampen met hoge werkloosheid. In dat verkiezingsjaar liep het percentage echter terug van 8,8% naar 7,2% en Reagan won in 49 staten en de kans is groot dat hij zelfs met een hogere werkloosheid was herkozen. Het publiek zal een dalende trend waarschijnlijk belangrijker vinden dan het exacte percentage.
Tegenstanders:
Maar zelfs als Obama niet net als Reagan kan profiteren van een teruglopende werkloosheid en herstellende economie is herverkiezing nog niet uitgesloten. Denk aan Nixon die in 1972 overtuigend werd herkozen, niet zozeer door zijn eigen populariteit als wel door de impopulariteit van zijn uitdager George McGovern. De Republikeinse presidentskandidaten zijn hard op weg om Obama aan een tweede termijn te helpen door constant te benadrukken waarom andere Republikeinse kandidaten ongeschikt als president zouden zijn. Dit is mogelijk een belangrijk reden waarom Obama ondanks hoge werkloosheid, een slechte economie en lage approval rates toch in bijna alle polls een voorsprong heeft op alle vier de Republikeinse kandidaten.
Een andere belangrijke statistiek voor Obama is dat sinds de jaren 30 van de vorige eeuw alleen Jimmy Carter en George Bush sr. niet zijn herkozen voor een tweede termijn. Of Obama de derde in dit rijtje wordt zal waarschijnlijk niet afhangen van statistieken zelf, maar van de wijze waarop ze gepresenteerd worden. Waar de Republikeinen het publiek zullen vertellen dat Obama persoonlijk verantwoordelijk is voor negatieve statistieken, zullen de Democraten de schuld geven aan het Congres (dat momenteel een approval rate van slechts 11,5% heeft) of de wereldwijde economische problemen. Als dit lukt schrijft Obama zijn eigen statistieken net als FDR die zelfs twee keer werd herkozen met werkloosheidspercentages van 16,6% en 14,6%.
Wie ook de Republikeinse kandidaat wordt, hij zal volledig worden afgebrand door z’n eigen partij, waarna de Democraten maar hoeven zuchten of z’n kandidatuur verkruimelt, zoals de as van een vergeten sigaret. Republikeinen zijn allergisch voor het concept ‘compromissen sluiten’ en een compromis kandidaat is daardoor zo goed als zeker onmogelijk. Een interessante vraag die dit jaar zal spelen is wie binnen de Republikeinse partij eventueel bereid is tot een campagne als onafhankelijke derde. Palin? Paul? En verder zal er gespeculeerd worden over de vraag wat deze onenigheid zal betekenen voor Obama’s kansen in staten waar de Republikeinen normaal zouden winnen. South Carolina is bijvoorbeeld zo’n staat waar Obama het onverwacht goed doet.